دقیقا دو هفته دیگه باید یه نیمه ماراتن بدوم. داشتم خیلی خوب جلو میرفتم اما یه وقفه تقریبا ده روزه افتاد و دیروز که رفتم بدوم جونم در اومد. چهار مایل قرار بود بدوم و تقریبا همه اش رو راه رفتم. آدم بیشتر از اینکه فیزیکی خسته بشه ذهنی تنبل میشه. دویدن چون خیلی ورزش فردی هست اگه آدم روی دور نباشه خیلی راحت خستگی جزئی میتونه گولش بزنه در صورتیکه وقتی روی روتین هستی میدونی خستگیه زود از بین میره (همچین که اندورفین شروع کنه ترشح شدن) واسه همین آدم یاد میگیره که اون دو سه مایل اول رو بره تا بیفته رو غلطک. حالا این دو هفته باید خیلی جدی کار کنم وگرنه قیافه ام کمدی میشه. یواش که میدوم حداقل با شخصیت و روون بدوم خودم از خودم راضی باشم. فعلا که نگرانم...هی باید به خودم یاد آوری کنم که واسه خاطر خودم دارم میدوم و زود میام روی دور. اما شما از من میشنوید ورزشتون رو قطع نکنید. من یه جا خوندم بین دو روز تا دو هفته طول میکشه تا آدم اون آمادگی اوج رو که داشته از دست بده. و اونوقت دوباره باید کلی کار کرد که به دست بیاد.
این هفته میتینگ حتما دو سه پوندی چاق شده ام. تورنتو از بس خوش گذشت و ورزش تعطیل بود گوشت شده رفته به تنم! اما خستگیم در رفت عوضش.
